Tigers Nest in Bhutan

Taktstang, beter bekend als Tigers Nest, is een indrukwekkende boeddhistische tempel, gelegen op een klif 900m boven de vallei van Paro. De tempel is omgeven met mysteries en legenden. Hij behoort tot de heiligste plaatsen van Bhutan.

Er zijn zo van die unieke plekken ter wereld die op het verlanglijstje van elke wereldreiziger staan. Tigers Nest in Bhutan is er daar een van. Naar Bhutan reizen zonder Tigers Nest gezien te hebben, is als naar Peru reizen zonder Macchu Pichu bezoeken of naar Egypte zonder de piramides.

De tijger van guru Rinpoche

De geschiedenis van Tigers Nest of Taktsang gaat terug tot de 8ste eeuw toen, volgens de overlevering, de bekende boeddhistische heilige Padmasambhava (ook gekend als Guru Rinpoche) de plek bezocht en er mediteerde in een grot. Guru Rinpoche landde op de rug van een tijger die hem vanuit Oost Bhutan ter plekke bracht. Hij versloeg er een lokale demon en verbleef er 4 maanden in de grot. Van hieruit verspreidde hij de boeddhistische leer aan zijn volgelingen.

De eerste tempel dateert echter van het begin van 16de eeuw en in 1645 werd het hele complex gewijd aan Shabdrung, de krijgsheer die Bhutan verenigde. Hij richtte ook overal in het land de befaamde dzongs op.

In de loop der tijden werden verschillende tempels bijgebouwd en kreeg het complex zijn definitieve vorm. In 1998 zorgde een brandende boterlamp ervoor dat het hele complex in de vlammen opging.

De alom gerespecteerde Vierde Koning van Bhutan zorgde er echter voor dat Taktsang werd heropgebouwd en beter toegankelijk gemaakt en sinds 2005 is het Tigers Nest weer in zijn volle glorie hersteld.

Een wonderlijk beeld

Tigers Nest is omgeven met veel verhalen en legendes, maar een van de meest aparte gaat toch over het beeld van Guru Rinpoche. Het beeld werd gemaakt in de dzong van Punakha en werd overland naar de klif waarop Tigers Nest ligt, gebracht. Het laatste stuk naar de eigenlijke tempel was (en is ) moeilijk toegankelijk en verliep langs een smal bergpad dat langs de rotswand slingert. De Bhutanezen zaten met de handen in haar. Maar plots begon het beeld te spreken en vertelde het aan de dragers dat ze het maar moesten achterlaten. Er zou wel iemand komen die het probleem zou oplossen.
De dragers lieten het beeld dus achter en toen ze de volgende morgen terugkeerden was het op miraculeuze wijze verplaatst naar de grot in de tempel. Daar wordt nu het Schrijn van het Sprekende Beeld van Guru Rinpoche vereerd.

Hoe Tigers Nest bezoeken?

Tigers Nest ligt op een klif van zo’n 900m hoog boven de vallei van Paro. Een autorit van zo’n 20 minuten brengt je vanuit het centrum naar de voet van de klif. Het klooster is niet per voertuig te bereiken. Je hebt de keuze tussen een wandeling van 2 tot 3 uur of je kan voor een deel van het traject lokaal een paardje (met een begeleider) huren aan de start van het wandelpad.

Het pad slingert langs de heuvel en door de bossen omhoog en is behoorlijk steil bij momenten. Verloren lopen is echter niet aan de orde. Volg gewoon het breedste pad dat omhoog loopt. Af en toe zijn er steile ‘shortcuts’ die vooral door de Bhutanese pelgrims worden genomen.

Het duurt ongeveer een anderhalf uur voor je een klein plateautje bereikt met enkele gebedsmolens en duizenden gebedsvlaggetjes. Verder kunnen de paarden niet komen, dus voor wie slecht te been is, houdt hier de wandeling op. Een vlak paadje brengt je echter bij de Cafetaria, een lokaal theehuis, waar je van een kopje thee of koffie kan genieten met een geweldig uitzicht op Taktsang.

De meeste reizigers wandelen echter nog een uurtje verder. Eerst langs een breed pad, maar dan langs steile trappen in de rotswand naar beneden langs kleinere tempels en chorten. Gelukkig zijn er relingen aangebracht zodat de wandeling helemaal niet gevaarlijk is. Het zicht op Taktsang wordt steeds beter.

Een laatste klim brengt je dan naar het eigenlijke klooster waar je ongeveer een uurtje dient uit te trekken voor een bezoek aan de verschillende tempels.

Binnen in Taktsang is het volledig verboden om te fotograferen. Je zal fototoestellen en mobiele telefoons dan ook in bewaring moeten geven in een van de lockers bij de ingang.

Hoogteziekte: hoe voorkomen?

Hoogteziekte is een item dat vaak ter sprake komt wanneer reizigers ons contacteren in verband met hun reis naar Nepal of Ladakh.
De schrik zit er bij veel reizigers blijkbaar serieus in wanneer zij naar de Himalaya reizen. Toch kan je het risico om symptomen van hoogteziekte te krijgen beperken mits je een aantal voorzorgsmaatregelen in acht neemt.

Wat is hoogteziekte?

Acute hoogteziekte komt voor als je lichaam onvoldoende aangepast is aan de de lage zuurstofdruk op grote hoogte. Iedereen kan ermee geconfronteerd worden van zodra je langere tijd boven de 2000 m verblijft. De kansen stijgen echter gevoelig als je boven de 3500m verblijft.
De gevoeligheid voor acute hoogteziekte is persoonsgebonden en is helemaal niet afhankelijk van je fysieke conditie of van het aantal keren dat je in het verleden reeds op grote hoogte was. Heb je hart- of longproblemen dan loop je wel een groter risico.

De symptomen van acute hoogteziekte (in het Engels AMS genoemd) zijn een algemene lusteloosheid, hoofdpijn, verminderde eetlust, misselijkheid en eventueel braken.

Hoe voorkom je hoogteziekte?

Echt voorkomen kan je hoogteziekte niet. Toch kan je een aantal voorzorgs-maatregelen in acht nemen.

1. Stijg niet te snel: hanteer geen te strak reisschema voor je trekking en sla desnoods een dagje over. De Himalaya loopt niet weg ! Genieten van de schoonheid van de bergen primeert boven afzien.
2. Doe het de eerste dagen boven de 2500m rustig aan. Vlieg je in op bijvoorbeeld Leh (3500m) start dan de eerste dag met complete rust en beperk je de volgende dagen tot lichte activiteiten. Ga zeker niet onmiddelijk van start met stevige wandelingen of een trekking, ook niet als je je goed voelt. De weerslag zou immers enkele dagen later kunnen komen.
3. Vermijd het gebruik van alcohol of vochtafdrijvende dranken (koffie). Drink vooral veel water zodat de vochthuishouding in je lichaam op peil blijft. Een goede truk om dit te controleren is de kleur van je urine: hoe lichter, hoe beter
4. Neem geen slaapmiddelen en vermijd andere geneesmiddelen zoals antibiotica.
5. Overweeg eventueel het gebruik van Diamox maar overleg hierover met je arts of met het Instituut voor Tropische Geneeskunde.
6. ‘Climb high, Sleep Low’ is het motto van veel ervaren trekkers. Het helpt als je bijvoorbeeld overdag enige tijd op grotere hoogte bent (bv bij de oversteek van een bergpas) en ’s avonds dan enkele honderden meters lager slaapt.
7. Verdwijnen de symptomen niet, daal dan af naar lagere hoogtes.
8. Praat over de symptomen met je lokale gidsen (als je die hebt). Als je met een goede gids reist, weet deze hoe te handelen en weet deze hoe hij de route kan aanpassen.

Bovenal, hang de held niet uit. Acute hoogteziekte verdwijnt bij de meeste mensen na enkele dagen. Sommigen hebben er zelfs geen last van en vragen zich achteraf af waarvoor de hele commotie nodig was. Bij een kleine minderheid echter die geen acht neemt op de waarschuwingen kan acute hoogteziekte evolueren naar long- of hersenoedeem, wat fatale gevolgen kan hebben.